Όποιος νύχτα περπατεί...

Αυτό είναι το σχόλιο της Μάνιας Τεγοπούλου, εκδότης της "Ελευθεροτυπίας", προς τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 24ης Νοεμβρίου... Πέραν της καταφανούς "ποιητικής διάθεσης", δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς θέλει να πει και κυρίως, τι ελπίζει να πετύχει η εκδότης της γνωστής εφημερίδας με το εν λόγω σημείωμα... Η κυρία Τεγοπούλου συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αυτόφωρο όταν αρνήθηκε να υποβληθεί σε αλκοτέστ στην Πανόρμου, τα ξημερώματα της 20ης Νοεμβρίου... Η σύλληψή της ίσως ήταν το γεγονός που την συγκλόνισε και ενέπνευσε το εν λόγω σχόλιο...

(Η φωτογραφία είναι από το TVXS)

We 'll always have Paris...

Η Μ. έχει αποκοιμηθεί στον καναπέ, εγώ βαριέμαι και χαζεύω στο internet.. Πριν από 1,5 χρόνο, τον Μάη του 2008, κόβαμε βόλτες στο Παρίσι και τραβούσα βίντεο τους in line skaters να "χορεύουν" σε μια πλατεία στο πλάι του Λούβρου...

Πόσο "εριστικός" μπορώ να είμαι;

Άκουσα χθες το βράδυ στις ειδήσεις του ALTER ότι μεταξύ των προσαγωγών που έγιναν πριν, μετά και κατά τη διάρκεια της πορείας, ήταν και αυτές δύο νεαρών που ήταν εριστικοί κατά τη διάρκεια των ελέγχων που έκανε η αστυνομία στο μετρό... Δεν γνώριζα ότι το να είσαι εριστικός αποτελεί ποινικό αδίκημα κι επίσης θα ήταν ενδιαφέρον να καθοριστεί ο βαθμός εριστικότητας που επισύρει σύλληψη και προσαγωγή... Τι ακριβώς θεωρείται κολάσιμο, ένα άγριο βλέμμα, μια απότομη κίνηση, μια βρισιά; Καλό θα ήταν να υπάρξουν διευκρινήσεις διότι έχω χάσει το "εριστικόμετρό" μου και δεν θέλω να βρεθώ πίσω από τα κάγκελα χωρίς να το καταλάβω...

Χωρίς αυτούς...

Απορρίπτει προκαταβολικά την συμμετοχή του στον κοινωνικό διάλογο για το ασφαλιστικό που έχει προαναγγείλει η κυβέρνηση, το ΚΚΕ... Λαμβάνοντας υπόψη το παλιότερο σύνθημά του περί πέντε κομμάτων και δυο πολιτικών, συμπεραίνω ότι στο διάλογο για το ασφαλιστικό θα εκπροσωπηθεί μόνο η μια πολιτική κατά το ΚΚΕ... Εν ολίγοις οι εργαζόμενοι για τους οποίους κόπτεται το ΚΚΕ και αυτοί που το στηρίζουν, δεν θα έχουν "φωνή" σε αυτόν τον διάλογο για αυτό το τόσο σημαντικό θέμα... Ακόμα και αν το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο, δεν όφειλε το ΚΚΕ να "πέσει μαχόμενο" στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων;

Θρεφτάρι είναι το πουλάκι μου!!!

Πέραν της γκρίνιας και της μίρλας του περασμένου σαββατοκύριακου, τις προηγούμενες μέρες πήραμε και μια μεγάλη χαρά... Πήγαμε με την Μ. στο Ιασώ και έκανε το υπερηχογράφημα Β' επιπέδου... Ο μπέμπης είναι υγιής, αρτιμελής, στρουμπουλός και ψηλός!!! Η Μ. είχε αγχωθεί πάρα πολύ για το αν είναι καλά και "κατόρθωσε" να περάσει το άγχος της και σε μένα που, όλως περιέργως, είμαι αρκετά ψύχραιμος σε ότι αφορά το μωρό... Καθυστέρησαν και τα ραντεβού και μέχρι να μπούμε και να δούμε ότι όλα πάνε καλά, μας βγήκε η ψυχή!!! Τέλος καλό όλα καλά όμως... Το χαρμόσυνο γεγονός γιορτάσαμε εξολοθρεύοντας μια πίτσα σπέσιαλ 4χ4 από την Pizza Fan, καταστρέφοντας, εννοείται, τη διατροφή που έχουμε ξεκινήσει εδώ και δύο εβδομάδες...

Απολογισμός...

Άθλιο σαββατοκύριακο, κακή διάθεση, πολλή κούραση, πολύ στρες, παρεξηγήσεις κι ένας εγκέφαλος με τις ενδείξεις του όλες στο μηδέν... Ευτυχώς που έρχεται η Δευτέρα...

Καληνύχτα...

Το οργανόγραμμα των ιδιωτικών εταιρειών...

Τα stage, η Αριστερά και το "τρούπωμα"...

Η Αριστερά ζητάει να μονιμοποιηθούν όλοι οι εργαζόμενοι στα προγράμματα stage, κάνοντας τα στραβά μάτια ότι πολλοί από αυτούς διορίστηκαν με κομματικά/αναξιοκρατικά κριτήρια... Ας υποθέσουμε ότι αυτό είναι δυνατόν καθώς όντως υπάρχουν τομείς του δημοσίου όπου υπάρχουν τρομακτικές ελλείψεις προσωπικού και οι stagier καλύπτουν πολλές από τις πάγιες ανάγκες... Υπάρχουν όμως, επίσης πολλοί, τομείς του δημοσίου όπου μόνιμοι και stagier "συνωστίζονται" σε ελάχιστες, βυσματικές θέσεις... Εκεί θα χρειαστεί να σταθμιστούν οι ανάγκες του δημοσίου σε προσωπικό για να περιοριστεί ο αριθμός των υπεράριθμων... Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να γίνει ξεκαθάρισμα, δεν είναι δυνατόν να κάθονται δυο υπάλληλοι σε μια καρέκλα, ούτε είναι δυνατόν κάποιος να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει... Έστω ότι γίνεται κάτι τέτοιο, ποια θα είναι η αντίδραση της Αριστεράς; " Όχι στις απολύσεις";

Να με συμπαθάτε αλλά το όλο σκηνικό μου βρωμάει από μακρυά μικροπολιτική και σπέκουλα...

Σε μια ελληνική ταινία του παρελθόντος έλεγε ο Κώστας Βουτσάς:

Εγώ, ήταν να μην τρουπώσω. Τώρα που τρούπωσα, δεν βγαίνω...

Η όλη ιστορία με τα stage μου θυμίζει πολλές φορές την εν λόγω ατάκα...

Η φίλη μου η Θοδώρα πάντως δεν "τρούπωσε"... Δεν πήγε να βρει λυτούς και δεμένους για να μπει σε stage αλλά έκατσε και ξεσκίστηκε στο διάβασμα και έδωσε εξετάσεις στο ΑΣΕΠ για να διοριστεί σε μόνιμη θέση στο Δημόσιο και ακόμα περιμένει τα αποτελέσματα...
Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος γράφτηκε εδώ και ένα χρόνο στον ΟΑΕΔ με την ελπίδα να βρεθεί κάποια δουλειά και γι' αυτόν... Είναι ακόμα άνεργος, ούτε δουλειά, ούτε stage, ούτε τίποτα... Ούτε αυτός "τρούπωσε"...

Ναι, να καταργηθούν τα stage και οι ελαστικές μορφές εργασίας...
Ναι, το Δημόσιο να απαρτίζεται από σκληρά εργαζόμενους, ευσυνείδητους, μόνιμους υπαλλήλους...
Ναι, να αξιοποιηθούν όσοι από τους stagier είναι απαραίτητοι στις υπηρεσίες τους, ως μόνιμοι και ασφαλισμένοι υπάλληλοι...

Ως εκεί όμως...

Ούτε είναι δυνατόν να μονιμοποιηθούν όλοι, ούτε είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση χάους και αποδιοργάνωσης στον δημόσιο τομέα, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν οι ελαστικές μορφές εργασίας που συντηρούν το "πελατειακό" πολιτικό μας σύστημα...

Ούτε είναι δυνατόν να περιμένουμε την "επανάσταση" που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα...

Η κ. Παπαρήγα υπερασπίζεται το Τείχος του Βερολίνου...

Η κυρία Παπαρήγα μπορεί να υπερασπίζεται το Τείχος του Βερολίνου και ότι άλλο επιθυμεί κι επίσης μπορεί να έχει δίκιο ότι οι συγκεντρωμένοι στο Βερολίνο αυτές τις μέρες γιορτάζουν όχι την πτώση του τείχους αλλά την καπιταλιστική "παλινόρθωση"... Από την πλευρά μας πάλι, οι αναγνώστες της είδησης, είτε υποστηρίξαμε ή όχι κάποια στιγμή το ΚΚΕ, έχουμε κάθε δικαίωμα να ανατριχιάζουμε από την ευκολία και το πάθος της να υπερασπίζεται μια πολιτική λογική/πρακτική που λέει ότι οι άνθρωποι και οι σκέψεις τους μπορούν να μπαίνουν σε κουτιά, είτε πραγματικά, είτε νοητά, για το "καλό" τους...

Για φίλους που "φύγαν", που χαθήκαν και που δεν έχω δει ποτέ...

Δεν είμαι ο πιο ανοιχτός άνθρωπος του κόσμου, δεν ήμουν και ποτέ... Επιτρέπω σε κάποιους να "βλέπουν" λίγο παραμέσα μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και υπό συγκεκριμένες συνθήκες... Μόνο η Μ. "βλέπει" περισσότερα από εμένα και αυτό οφείλεται σε αυτήν...

Όταν σκοτώθηκε ο Γ., όταν ήμουν 20 χρονών, πλάνταξα στο κλάμα... Με τον Γ. ήμασταν φίλοι από 10 χρονών, αυτοκόλλητοι... Στην κηδεία του έκλαιγα με λυγμούς και δεν πήγα στο νεκροταφείο, πήγα την άλλη μέρα με τον Δ. που έλειπε σε διακοπές την ημέρα της ταφής, και την Χ. ... Από τότε και για πολλά χρόνια, δεν ξαναέκλαψα, λες και το είχα απαγορέψει στον εαυτό μου μέχρι που ένα βράδυ, μια εποχή που περνούσα κάποια ζόρια, γύριζα με ταξί στο σπίτι και καθόμουν στο πίσω κάθισμα... Το ταξί πέρασε από το σημείο που σκοτώθηκε ο Γ. (είχα ξαναπεράσει εκατοντάδες φορές) και σκέφτηκα "Πού είσαι ρε μαλάκα;" ... Λίγο μετά συνειδητοποίησα ότι τρέχανε τα μάτια μου και σκουπίστηκα γρήγορα μην με δει ο ταρίφας...

Όλα αυτά τα γράφω διότι μια καλή διαδικτυακή φίλη που περνάει μια πολύ δύσκολη φάση στην ζωή της, αναρωτήθηκε ποια είναι η λεπτομέρεια που κάνει το "ψυχολογικό ποτήρι" να ξεχειλίσει... Πιστεύω ότι απάντηση δεν υπάρχει... Δεν υπάρχει κανόνας και δεν υπάρχει και χρονικός περιορισμός... Ποια είναι η στιγμή, η κουβέντα, η ανάμνηση, ο τόπος που θα κάνει το κλικ... Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξεχειλίσει και έτσι πρέπει να γίνει, δεν γίνεται αλλιώς... Απλά συνεχίζεις, προχωράς μπροστά και θυμάσαι...

D., σου εύχομαι καλή δύναμη και κουράγιο τώρα στα δύσκολα...

Σ. Σ. Με τον Δ. και την Χ. έχουμε πολλά χρόνια να τα πούμε... Κάποια στιγμή ο Δ. πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές και δουλειά και χάσαμε επαφή και με την Χ., χαθήκαμε στην ίδια πόλη...